รูปวันแรกที่มันมา มันยังตัวเล็กๆอยู่เลย
เวลาบ่าย 2 ของวันนี้
เมื่อวานเรายังเล่นกับมันอยู่เลย
เมื่อวานเรายังบ่นกับมันอยู่เลยว่ามันตดเหม็น
ยังกอดอุ้มมันเล่นอยู่เลย
จดกระทั่งเมื่อกี้
ที่เอาเท้าไปแหย่เล่นกับมัน
ก่อนจะออกไปข้างนอก
เพียงแค่ชั่ววินาที
ที่ขึ้นรถ
มันก็จากไป
*
*
*
*
*
ยังเคยพูดกับมันเลยว่ามันโง่
แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่
มันแค่ ซื่อ
เราต่างหากที่โง่
ขอรำลึกถึงมัน ง้องแง้ง
--------------------------------
วันนี้ขอจดรำลึกถึงแมวน้อยตัวนึงที่จากไปอย่างกระทันหัน
ง้องแง้ง
เป็นชื่อที่ตั้งให้มัน มันเป็นแมวที่นิสัยแตกต่างจากแมวปกติ
ขนของมันยาวกว่าแมวขนสั้นปกติ เพราะมันเป็นลูกผสม หางของมันฟูเหมือนหางกระรอก มีลายขาวดำ และจุดดำบนหลัง ซึ่งดูแล้วเหมือนลายวัว มันเลยได้ชื่อว่า "ง้องแง้ง" (จากการ์ตูนเรื่องนึง) จุดเด่นของมันคือ มันตดเหม็น (เป็นแมวที่จะตดออกมาเวลากลัว ซึ่งเป็นจุดเด่นของมัน)
ขี้อ้อนกับคน แต่ไม่ชอบแมวด้วยกัน จะขู่แมวตัวอื่น เป็นแมวที่ไม่ค่อยร้อง ตะกละ หวงอาหาร เลยอ้วน
ที่เรียกมันโง่ เพราะมันเชื่องมาก ผิดกับแมวปกติ มันชอบมาเดินใกล้ๆคน บางทีก็ใกล้เกินไปจนทำให้เกือบโดนเหยียบอยู่บ่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็น่ารัก น่าจับ
ง้องแง้งเป็นลูกแมวซึ่งน้องชายเก็บมาเลี้ยงด้วยความสงสารมอมแมม ตาของมันมีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดในช่วงแรกๆที่รับมันมาเลี้ยง ฉันเลยต้องรีบจับมันอาบน้ำทันที
ในตอนแรกพี่ชายกับน้องชายของฉันรักมัน เพราะมันยังเล็กนิสัยที่ชอบขู่แมวด้วยกัน
เขาก็ยอมรับได้ อาจจะเป็นเพราะว่ามันเจอเรื่องร้ายๆมา มันเลยปรับตัวไม่ได้
พอหลังๆนิสัยมันไม่เปลี่ยน มันเข้ากับแมวตัวอื่นไม่ได้ พี่ชายกับน้องชายฉันก็เริ่มไม่ชอบมัน
ทั้งๆที่เป็นคนเก็บมันมาแท้ๆ
ซึ่งตรงกันข้ามกับฉันตอนแรก ซึ่งไม่ชอบมันที่มันเข้ากับแมวตัวอื่นไม่ได้ แม้กระทั่งแมนดี้(แมวที่เลี้ยงไว้ก่อนง้องแง้ง) แต่ว่าพอนานๆเข้า ฉันกลับชอบมัน
เพราะมันเชื่องกับชั้น มันมานอนใกล้ๆ มันอ้อน ได้น่ารักมาก ฉันเลยรักมันได้ง่ายๆ (บางครั้งยังคิดเลยว่า ถ้าแมนดี้เชื่องอย่างนี้บ้างก็ดีสิ)
เราเลี้ยงมันมาได้เกือบ 4 เดือน มันก็โตขึ้นมาก แต่ก็ยังโตไม่ทันแมนดี้ มันเป้นแมวที่ตัวสั้นๆขาสั้นๆ เวลามันวิ่งตอนแรกๆ ฉันเลยคิดว่ามันวิ่งแปลกๆ แต่จริงๆแล้วมันต้องวิ่งแบบนั้น -*-
ฉันชอบจับมันมาเล่น เอาเท้าไปเชี่ยๆพุงมัน อุ้มมันอยู่บ่อยๆ ท่าทางมันก็ชอบที่ฉันเล่นด้วย
แต่ว่าคนในบ้านนี่สิ ไม่มีใครชอบมัน เพราะมันตะกละ ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง แต่ก็แค่ไม่ชอบ ไม่ได้รังเกียจ
ทุกวันๆฉันจะเล่นกับมันเป้นประจำ โดยไม่คิดว่ามันจะจากไปตอนไหนและจากยังไง
ยังคงคิดแค่ว่าถ้ามันโตขึ้นจะเป็นแบบนี้รึเปล่าน้า..
จนกระทั่งวันนี้
เป็นวันที่น่าจะเหมือนวันปกติเดิมๆที่ผ่านมา แต่ว่าก็ไม่ใช่
วันนี้เป็นที่ฉันเกิดอยากออกไปข้างนอก เพราะอะไรนั้นก็ไม่ทราบได้
รู้แค่ว่าไม่อยากอยู่ในบ้าน
เลยบอกแม่ว่าอยากออกไปเที่ยว
มันก็ไม่น่าจะมีอะไรจนกระทั่งก่อนออกจากบ้าน ฉันเข้าไปเล่นกับแมนดี้
เกาพุงมันคุยกับมันเล่นกับมันก่อนออกไป
และเมื่อฉันเดินผ่านง้องแง้งฉันก็ไม่ลืมที่จะเล่นกับมัน
ฉันใช้เท้าเขี่ยแหย่พุงมันก่อนที่เดินขึ้นรถไป
แต่ใครจะรู้ว่านั้นเป็นสัมผัสสุดท้ายที่ฉันได้สัมผัสมัน(หรือไม่ควรที่จะสัมผัสมัน)
ด้วยความที่รีบร้อนเลยไม่ได้ทันสังเกตเหตุการณ์ใดๆ
แม่ของฉันถอยรถออกมาได้แปปเดียวก็รู้ทันทีว่าทับอะไรเข้า
ในใจแม่ฉันภาวนาขอไม่ให้เป็นแมวเลย
แต่ว่ามันก็ไม่ทันเสียแล้ว
เบื้องหน้าฉันเห็นง้องแง้งนอนชักอยู่ข้างหน้ารถ
ฉันคิดอะไรไม่ออกรู้แค่ว่านั่นง้องแง้งมันโดนทับ
ฉันรีบวิ่งไปดูอาการของมันทันที
มันชักตาของมันเบิกกว้าง
มันโดนทับที่หัวฉันคงไม่ต้องบรรยายอะไรมาก
ว่ามันคงไม่รอด
มัน..
มันช็อคมาก ไม่เคยนึกว่าจะมีวันนี้
ไม่เคยคิดว่ามันจะตาย
ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังเล่นกับมันอยุ่เลย
มันเศร้ามาก ไม่อยากโทษความผิดใคร
เพราะไม่มีใครเจตนาร้ายกับมัน
หรือจะโทษที่มันโง่ก็ไม่ใช่
เพียงไม่กี่วินาทีมันสิ้นใจ
ถึงตอนนั้นฉันยังคงนิ่งพยายามตั้งสติ
แม่ฉันบอกให้ไปเรียกพี่ชายเอามันไปฝัง
แต่พี่ชายฉันกลับไม่สนใจ
สำหรับฉันถึงแมวตัวนี้ฉันอาจจะไม่ได้รักมันมากเท่าแมนดี้
แต่แมวตัวนี้ฉันก็รักมากเหมือนกัน มันไม่ใช่ส่วนเกินของคนในครอบครัว
มันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวนึงในบ้าน
มันเป้นแมวที่น่ารัก
มันยังเล็ก
มันไม่สมควรตายแบบนี้เลย
ภายในใจฉันยังคงนึกทบทวนว่าทำไม
มันต้องตายแบบนั้น
ที่มันตายนี่เพราะฉันเองรึเปล่าที่ไปเล่นกับมัน
ฉันออกมาหยิบหนังสือไปห่อตัวมัน
แล้วอุ้มไปสวนหน้าบ้าน
แล้วก็ขุดหลุมด้วยตัวเอง ฉันคงไม่ต้องนึกขอความช่วยเหลือจากใคร
เพราะมีฉันคนเดียวที่กล้าเล่นกับมัน
ส่วนแม่ฉัน เขารู้สึกแย่มากจนไม่กล้าจะมาดูมัน
มันเป็นภาพติดตาเพราะแม่ฉันเคยขับรภทับแมวมาเหมือนกัน
ฉันขุดไปเรื่อยๆ ตามแรงที่ฉันพอจะขุดเพื่อมันได้
ระหว่างนั้นก็มีหมวย(แมวของบ้านป้า)เดินผ่านมา
มันเหมือนจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมันมาดมๆที่ศพของง้องแง้ง
แล้วคอยดูอยู่ห่างๆ
ระหว่างที่ฉันขุดหลุมอยู่นั้นฉันก็เห็นป้าของฉันมองมา
ในใจฉันคิด ป้าคงรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันจึงต้องขุดหลุม
เมื่อฉันขุดเสร็จฉันให้น้องสาวของฉันไปพาแมนดี้มา
อย่างน้อยก็อยากให้มันได้ร่ำลากัน
แม้มันจะไม่ถูกกัน
แมนดี้นั้นดูเหมือนว่าจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่มันก็อยู่ด้วยตอนที่ฉันกับน้องช่วยกันฝังมัน
มันเล่นดินที่ถูกกลบลงไปด้วยความไร้เดียงสา
โดยไม่รู้ใต้ดินนั้นคือน้องของมันตัวนึง
ที่จากไปก่อนวัยอันควร
ฉันฝังมันเสร็จ รวมเวลาขุดแล้ว ครึ่งชั่วโมง
มันเป้นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นจริงๆ
ฉันมองแมนดี้แล้วคิด
ฉันคงไม่ต้องฝังแกแบบนี้อีกนะ
รักมัน
ถึงตอนนี้ฉันยังคงไม่ร้องไห้ออกมา
ฉันยังคงคิดถามหาเหตุผลที่ทำให้มันตาย
สักพักฉันก็ไปเด็ดดอกไม้มาวางไว้ที่หลุมของมัน
พอนึกถึงง้องแง้งกับวันเวลาที่ผ่านมา
ที่ได้อยู่ได้เล่นกับมัน
ทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลออกมา
มันเศ้ราจริงๆ ทั้งที่ฉันยังเล่นก็มันอยู่แท้ๆ
แต่ตอนนี้มันจากไปแล้ว
จากไปโดยที่ฉันก็มีส่วนที่ทำให้มันจากไป
จากที่ฉันไม่เคยบอกว่ารักมัน
พอมันตายแบบนี้
ฉันก็รู้เลยว่ารักมันมากแค่ไหน
และนี่ก็เป็นภาพก่อนที่มันจะจากไป
ถ่ายไว้เมื่อต้นปี
มันเป็นแมวที่ถ่ายรูปขึ้นมันเชื่อง
และน่ารัก ที่สุด
ลาก่อนนะ ง้องแง้ง รักแกนะ แม้ฉันจะไม่ได้กอดแกอีกแล้วก็ตาม แกยังอยู่ในใจฉันเสมอ
แกไม่ใช่แมวโง่ของฉัน แกเป็นแมวซื่อของฉัน
edit @ 1 Mar 2008 21:49:54 by Elegan
